Wykłady z cyklu „Dalej już nic? Interpretacje i reinterpretacje twórczości Tadeusza Kantora” to okazja do rozmowy o twórczości Tadeusza Kantora. Wykłady mają za zadanie poszerzyć perspektywy postrzegania dzieł twórcy teatru Cricot 2. Zapraszamy do wysłuchania specjalistów, którzy interpretują, reinterpretują i prezentują niezbadane dotąd konteksty i nowe, nieanalizowane tematy.
20.11.2025, 17.00, sala edukacyjna
Magdalena Ujma-Gawlik, „Problematyka gender w twórczości Tadeusza Kantora”
Wykład będzie próbą przeglądu problematyki gender w twórczej działalności Tadeusza Kantora. Temat zostanie ujęty możliwie obszernie i wszechstronnie, zostaną podjęte tematy wyglądu, cielesności, życia osobistego i tworzenia własnego wizerunku. Na wybranych przykładach zostanie prześledzony ten wątek w sztukach plastycznych, w happeningu, w teatrze.
26.11.2025, 17.00, sala edukacyjna
Jadwiga Rożek-Sieraczyńska, „Wobec innych. Kostiumy Kantora”
Wydana w zeszłym roku przez Cricotekę monografia poświęcona projektom kostiumowym artysty sprowokowała dyskusję, jak powiązać tę twórczość z innymi zjawiskami w ówczesnym teatrze polskim, jak kostiumy Kantora prezentują się na tle projektów pozostałych, pracujących w teatrach równolegle z nim, plastyków teatralnych. Wykład będzie zatem próbą wpisania kostiumograficznej pracy Tadeusza Kantora w szerszy kontekst najciekawszych (subiektywnie wybranych) kostiumowych zjawisk tamtego okresu.
3.12.2025, 18.00, wystawa „(Nie)Umarła klasa”
Włodzimierz Szturc, „TEATR KANTORA/ FAUST GOETHEGO. Archiwa przemiany”
Wykład będzie próbą zebrania refleksji o Tadeuszu Kantorze i Fauście, tej długo i dziwnie żyjącej postaci z dramatu Goethego, której istnienie stanowi potwierdzenie rozbudowanego procesu twórczego. Pytania o Kantora i Fausta będą przede wszystkim związane z zagadką pamięci Artysty. Źródłami i powodami skupienia nad „duchem przemiany” materii w owym alchemicznym procesie prowadzącym do całkowitej władzy nad wytworami własnej wyobraźni, będącym sposobem poznania świata. Wystąpienie odsłoni więc meandry twórczości jako zapisu „chwili pięknej” w jej różnych odsłonach. Także tych okrutnych
