Świat indywidualny Tadeusza Kantora

Wykłady, spacery i warsztaty artystyczne

Moje wydarzenia

Dodaj ulubione wydarzenia do sekcji moje wydarzenia, aby zawsze mieć je pod ręką.

Cricoteka zaprasza na cykl wydarzeń wokół 33. rocznicy śmierci Tadeusza Kantora.

Korekta na wystawie Tadeusz Kantor. Widma – oparta na wprowadzeniu w jej przestrzeń emblematycznych dla twórczości Kantora obiektów jak Trąba Sądu Ostatecznego, Goplana i Maszyna aneantyzacyjna – jest motywem weekendu w Cricotece. Wokół rocznicy śmierci artysty, która przypada 8 grudnia, stworzono program pokazujący oddziaływanie Tadeusza Kantora na artystów jemu współczesnych (otwarcie wystawy Memory Krzysztofa Miklaszewskiego i finisaż wystawy Maria Stangret. Gra w miejsca), ale też znaczenie dla współczesnych teoretyków sztuki (panel dyskusyjny Wystawianie Kantora. Wyzwania kuratorskie) i młodych artystów ze specjalnymi potrzebami (Lekcja anatomii – rekonfiguracja w reż. Agaty Skwarczyńskiej). Korekta, którą przed laty sformułował Tadeusz Kantor, wedle której jego świat indywidualny, silny i sugestywny, zagarnia inne światy, jest zaproszeniem do Cricoteki w dniach 7–10 grudnia.

Program:

7 grudnia

  • 11.00 – Widma. Korekta – otwarcie przekształcenia/przemiany wystawy stałej twórczości Tadeusza Kantora
  • 18.00Wystawianie Kantora. Wyzwania kuratorskie – panel dyskusyjny z udziałem Katarzyny Fazan, Michała Kobiałki, Jarosława Suchana, Małgorzaty Paluch-Cybulskiej, Bogdana Renczyńskiego, Natalii Zarzeckiej, Kamila Kuitkowskiego i Magdaleny Ujmy-Gawlik
    Panel poświęcony będzie strategiom prezentacji twórczości Tadeusza Kantora na wystawach organizowanych przez CRICOTEKĘ. Do udziału w panelu, który poprowadzi prof. dr hab. Katarzyna Fazan, zaproszono trzy grupy ekspertów: kuratorów zajmujących się wystawianiem Kantora z Cricoteki — Małgorzatę Paluch-Cybulską, Bogdana Renczyńskiego i Natalię Zarzecką; niezależnych kuratorów kantorowskich ekspozycji — prof. Michała Kobiałkę i dr Jarosława Suchana; związanych z instytucją autorów postkantorowskich ekspozycji — Kamila Kuitkowskiego i Magdalenę Ujmę-Gawlik.
    Przyczynkiem do rozmowy będzie przemiana ekspozycji stałej „Tadeusz Kantor. Widma”. 7 grudnia, po trzech latach eksploatacji wystawy zostaną wprowadzone w jej przestrzeń nowe obiekty. W przedmiotach tych zakodowane są problemy takie jak: katastrofa, indywidualna kondycja ludzka w opozycji do umasowienia, nomadyzm i opresja. Stanowią one nie tylko miąższ twórczości Tadeusza Kantora, odnoszą się także do uniwersalnych i wciąż aktualnych zjawisk, które odnajdujemy w naszej przestrzeni społeczno-kulturowej. Wystawa „Widma. Korekta” zaproponuje zmianę napięć i znaczeń między obiektami, a będzie pokazywana aż do jesieni 2025 roku.
    Pretekstem do rozmowy stanie się także trwająca od kilku miesięcy praca konceptualna nad kolejną odsłoną wystawy stałej, a także przypadająca na przyszły rok 10. rocznica otwarcia Cricoteki w nowej siedzibie, które zainicjowało oryginalny program i nową misję instytucji. Podjęte wówczas zadania i wyzwania zmierzały do przekształcenia Cricoteki w wyjątkową instytucję sztuki współczesnej: muzeum-archiwum rezonujące ze sztuką aktualną i ciągłymi transformacjami kulturowymi; instytucję zakotwiczoną w dziedzictwie jej założyciela, a przez to pozostającą w stałym dialogu z twórczością Tadeusza Kantora — odnosząc się do niej, dyskutując, kłócąc, odwracając się i powracając.

8 grudnia

  • 17.30 Kochałem Kantora. O artystycznej przyjaźni Jerzego Nowosielskiego i Tadeusza Kantora – spotkanie z Krystyną Czerni i Natalią Zarzecką w ramach cyklu „Dalej już nic?”
  • 19.00Memory – otwarcie wystawy Krzysztofa Miklaszewskiego w ramach programu wystaw Cloakroom 2023

10 grudnia

  • 13.00 – Maria Stangret. Gra w miejsca oprowadzanie kuratorskie w dwugłosie na finisaż wystawy – Magdalena Ujma, Kamil Kuitkowski; wstęp w cenie biletu na wystawę
  • 17.00Lekcja anatomii – rekonfiguracja – spektakl w reżyserii Agaty Skwarczyńskiej, z udziałem osób ze szczególnymi potrzebami (w tym nieneurotypowych)
    Zimny pusty pokój i stół pośrodku, grupa ośmiu mężczyzn zastygła nad zwłokami leżącymi na stole. Żadna z osób nawet nie patrzy na ciało, wpatrzeni są w mistrza ceremonii sekcji zwłok, w księgę (De Humani Corporis, A. Vesaliusa 1543) oraz w nas, widzów. Już w samym zabiegu wyprowadzenia wzroku mężczyzn poza kadr obrazu, w stronę przyszłych pokoleń widzów, tkwi potencjał aktu performatywnego. Nadaje go malarz, który jest reżyserem sytuacji. Być może właśnie ten aspekt zafascynował Tadeusza Kantora, który aż czterokrotnie powracał do inscenizacji obrazu Rembrandta „Lekcja anatomii doktora Tulpa”. Za każdym razem w innej interpretacji, tak jakby bardziej interesowały go zmieniające się okoliczności i konteksty niż wierne odtworzenie zdarzenia według wcześniejszego scenariusza.
    Lekcja anatomii – rekonfiguracja jest nową realizacją w katalogu prób rekonstrukcji słynnego obrazu, a zarazem zdarzeniem, którego intencją jest przesunięcie sensów i gestów. Reżyseruje je tym razem kobieta, a wykonawcami są osoby z niepełnosprawnością oraz nieneurotypowe, często wykluczone z „centrum”.
    Obraz Rembrandta jest świadectwem zbrodni przeprowadzanej przez badacza, procesu destrukcji, w którym ciało zostaje rozdrobnione na kawałki. W przypadku happeningu Kantora mamy do czynienia z rozrywaniem na strzępy ubrania: wydobywając z kieszeni i zakamarków okrycia zapomniane „resztki wstydliwie, odpadki zmięte i pogniecione”. Kantor obnaża nasze usilne starania na rzecz budowania własnej formy i stylu, indywidualnej tożsamości.
    Także w przypadku obecnej rekonfiguracji Lekcji anatomii punkt ciężkości przesuwa się w stronę obiektu sekcji: to, co leży na stole prosektoryjnym, definiuje nie tylko obszar odkrycia, ale też jego skalę i doniosłość. Wyznacza również charakter spektaklu, w jakim przyjdzie nam uczestniczyć. Właśnie ten odkrywczy charakter sekcji anatomii (obiektu) wydaje się najbardziej pociągającym aspektem powstania nowej wersji performensu „Lekcja anatomii”. Zdarzenie inscenizowane jest przez aktorów, których perspektywa może być uwalniająca dla nas, widzów. W rolę mistrza ceremonii wciela się Amelia Blus, młoda dziewczyna, osoba w spektrum autyzmu. Pozostałymi uczestnikami – stanowiącymi grono uczniów – są osoby z niepełnosprawnością.
    Bilety 30/20 zł

Udostępnij

Więcej

Kraków Travel
Kids in Kraków
Zamknij Nasz strona korzysta z plików cookies w celach statystycznych, marketingowych i promocyjnych. Możesz wyłączyć tą opcję w ustawieniach prywatności swojej przeglądarki.
<